Γιώργος Μαζωνάκης: Το Παιδί από τη Νίκαια: Όταν τα Όνειρα Λυγίζουν τη Νύχτα

 

Από Χριστίνα Αλ. 

Όταν γεννιέσαι στις γειτονιές της Νίκαιας, δεν σου χαρίζεται τίποτα. Μαθαίνεις να περπατάς στη ζωή και στο πεζοδρόμιο με το κεφάλι ψηλά , να κοιτάζει τον ουρανό μέσα από τις γειτονιές με τα χαμηλά σπίτια, τις αυλές που μυρίζουν λουλούδια και να συναναστρέφεις τους ανθρώπους του μόχθου και της πίστης. Η πίστη και η πίστα όπως έλεγε ο ίδιος τον πήγαν εκεί που ήθελε να φθάσει.... 

Στις γειτονιές των Δυτικών προαστίων μεγάλωσε ένα όμορφο παιδί, με μάτια γαλανά γεμάτα ανησυχία και μια φωνή που έκλεινε μέσα της μελαγχολία και πάθος για το τραγούδι. 

Ο Γιώργος Μαζωνάκης δεν ξεκίνησε με τις οδηγίες ενός έτοιμου ειδώλου· ξεκίνησε με την ακατέργαστη ανάγκη ενός παιδιού να ακουστεί, να ξεφύγει, να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα.

Είχε στόχο και τα κατάφερε. Η διαδρομή του ήταν ένας μετεωρίτης που διέλυε τα στερεότυπα της νύχτας. Από τα μικρά μαγαζιά της Πάτρας και τα πρώτα βήματα στις αρχές των '90s, μέχρι τις πίστες της Αθήνας που μεταμόρφωσε σε θεατρικές σκηνές, ο Γιώργος έγινε ο «Μαζώ». 

Ο ανατρεπτικός, ο πρωτοπόρος, ο καλλιτέχνης που τόλμησε να φορέσει φουστές, να τραγουδήσει για τις δικές μας «παράξενες γιορτές» και να κάνει την εκκεντρικότητα, την απόλυτη κατάθεση ψυχής. 

Έγραψε ιστορία στη μόδα συνδυάζοντας την υψηλή ραπτική με το street style, λατρεύοντας κορυφαίους οίκους όπως οι Gucci, Rick Owens, Givenchy, Balenciaga και custom-made δημιουργίες Ελλήνων σχεδιαστών (όπως ο Mi-Ro), εμφανήστηκε με statement παπούτσια, εκκεντρικά μποτάκια μέχρι σπάνια συλλεκτικά sneakers.

Στην καθημερινότητά του, πέρα ​​από τα φώτα της πίστας, αγαπούσε με πάθος να μαγειρεύει για φίλους, να κάνει ατελείωτες βόλτες στη θάλασσα παρέα με την αγαπημένη του Αρίθα, και να ανακαλύπτει κρυμμένες γωνιές στην Αθήνα, μένοντας πάντα συνδεδεμένος με τις απλές χαρές της ζωής. 

Έφτασε στην κορυφή, εκεί που ο αέρας λιγοστεύει και τα φώτα τυφλώνουν.

Η κορυφή  του έδωσε χαρές αλλά του πρόσφερε και αγκάθια.  Ο χώρος της σόου μπιζ είναι ένας κόσμος κατασκευασμένος από χαλασμένους καθρέφτες με φθηνή χρυσόσκονη. Είναι ένας βάλτος, όπου οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν ότι τα χειροκροτήματα σταματούν μόλις σβήσουν οι προβολείς. 

Όταν τα φώτα χαμηλώνουν, η μοναξιά του καλλιτέχνη είναι τρομακτική. Οι ίδιοι άνθρωποι που σε αποθεώνουν όταν είσαι «πάνω», είναι οι πρώτοι που θα σου γυρίσουν την πλάτη ή θα σε εκμεταλλευτούν όταν λυγίσεις. Στην αρένα της διασκέδασης, η ανθρώπινη ψυχή γίνεται συχνά προϊόν προς κατανάλωση.

Όμως εμπιστεύτηκε τυφλά. 

Ο Γιώργος άνοιξε τα φυλλοκάρδια του, άφησε τα κλειδιά της ζωής και της περιουσίας του και ξέχασε να βάλει φίλτρα προστασίας. Μπερδεύτηκε μέσα στην ανάγκη του να νιώθει ασφαλής, με αποτέλεσμα να βρεθεί αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητας όπως ο ίδιος εξομολογήθηκε. Βρέθηκε μόνος και άδειος. 

Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει, αυτό που μετράει πάνω από όλα, είναι η πραγματική αγάπη και η συμπαράσταση, η ανιδιοτελής αγάπη του κόσμου και των λίγων, ελάχιστων αληθινών φίλων...

Ένα είναι σίγουρο. Αγάπησε και αγαπήθηκε. 

Καλό ταξίδι στην όμορφη ψυχή που ήρθε στη ζωή να δημιουργήσει και να αφήσει πίσω του καλές πράξεις και συμπαράσταση σε άλλους ανθρώπους. 

Καλό Παράδεισο Μαζώ και είμαι σίγουρη ότι εκεί είσαι τώρα!